Yazları mecburen Almanca’ya taşınıyoruz. Bu yaz fransöziş-düçland-ingliş bir dilde kayıyoruz. Toparlanmak zaman alacak. Günlerin kaldığı voyajistanbul-yeniden’e kadar böyleyiz. Öyle olunca da İngmar Bergman’ın ismini düçdialect (doyç değil) okuduk. Bunların hepsi bende kalıyor, sonra bana “from germany?” falan diye soruyorlar.
Eskiden büyük insanlar öldüğünde herkes “çok üzgünüz” diyorlardı; ama bana hiç inandırıcı gelmiyordu nedense. Şimdi ise gerçekten üzülüyorum. İnsanın hayranı olduğu kişiye karşı kurduğu gerçeklik bozulduğu için duyduğu üzüntü dışında artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığı zamana kalanların da gittiği bir zamanda yapayalnız olma duygusu ile yüzleştiğimiz için de üzülüyoruz. Ben eskiler gidince hepten üzülüyorum artık. Hiçbir zaman yaşıtlarımla anlaşamadım. Artık yakın jenerasyonlarla da anlaşamıyorum. Hatta artık memnuniyetsiz ayılarla da anlaşamıyorum. İnsanlığı çalışmak için sevebilirim; ama insanları sevemiyorum. Kusura bamya. Gerçekten kendine seçtiğin (seçilemezliği bozarak) akrabaların teker teker göçüyorsa…
İngma’ göçtü. Herkes sussun.
0 cevap şu ana kadar ↓
Henüz hiç bir yorum yok... Hemen aşağıdaki formu doldurarak tartışmaya başlayın.